1- قرآن کریم.
2- آلوسی، محمود بن عبداالله. (1415 ق). روح المعانی فی تفسیر القرآن العظـیم والسـبع المثـانی. بیـروت: دارالکتب العلمیه.
3- احمدی، بابک.(1375). حقیقت و زیبایی، درس‌های فلسفة هنر. تهران: نشر مرکز.
4- احمدی، بابک.(1380). ساختار و تاویل متن. تهران: نشر مرکز.
5- امیرخانی، علی.(1396). معرفت اضطراری در قرون نخستین اسلامی. قم: انتشارات دارالحدیث.
6- ایازی، سید محمد علی. (۱۴۱۴). المفسرون حیاتهم و منهجهم. تهران: وزارت ارشاد.
7- ایزوتسو، توشیهیکو.(1361). خدا و انسان در قرآن، احمد آرام. تهران: شرکت سهامی انتشار.
8- ایزوتسو، توشیهیکو.(1391). مفاهیم اخلاقی-دینی در قرآن مجید، فریدون بدره‌ای. تهران: شرکت سهامی.
9- پالمر، فرانک‌رابرت.(1374). نگاهی تازه به معنی‌شناسی. ترجمه کورش صفوی، تهران: کتاب ماد.
10- جناتی، محمدابراهیم.(1374). «فقه تطبیقی و پیشگامان آن». تهران: کیهان اندیشه، سال یازدهم، 59.
11- جوادی آملی، عبداالله. (1394). تفسیر تسنیم. قم: اسراء.
12- جوادی آملی، عبدالله.(1382ش). سرچشمه اندیشه، ج3. قم: اسراء.
13- رضایی اصفهانی، محمد علی.(1389). روش شناسی مطالعات تطبیقی در تفسیر قرآن. قم: تحقیقات علوم قرآن و حدیث.
14- سالاری راد، معصومه و رسول رسولی‌پور. (1386). «بررسی و تحلیل کارکرد زبان قرآن از دیدگاه علاّمه طباطبائی». فصلنامة اندیشة نوین، سال سوم. صص 55ـ81.
15- سالوس، علی.( بی تا). دراسة مقارنة فی التفسیر و أصوله. بی‌جا: مکتبة ابن تیمیه.
16- سبحانی، محمد تقی.(بی‌تا). با همکاری شعبان نصرتی و محمد رکّعی، علم و معرفت در قرآن و حدیث، نسخه آماده انتشار در پژوهشکده کلام اهل بیت علیهم السلام وابسته به پژوهشگاه قرآن و حدیث.
17- سعیدی روشن، محمدباقر. ( 1396). «جستاری در معناشناسی شناختی و کارایی آن در خوانش قرآن کریم». مطالعات قرآنی و فرهنگ اسلامی، سال اول شماره اول، ص63-97.
18- سعیدی روشن، محمدباقر.(1389). منطق تفسیر قرآن، آسیب‌شناسی جریان‌های تفسیری، ج1. قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه،
19- سعیدی روشن، محمدباقر.(1391). زبان قرآن و مسائل آن. قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه و سمت.
20- صفوی، کورش.(۱۳۸۳). درآمدی بر معناشناسی. تهران: سوره مهر (حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی)، چاپ دوم.
21- صفوی، کورش.( ۱۳۷۹). درآمدی بر معناشناسی. تهران: سوره مهر (حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی)، چاپ دوم.
22- طباطبــایی، سید محمدحسین. ( 1393 ق). المیــزان فــی تفســیر القــرآن، ج 3 . بیــروت: مؤسســة الاعلمی للمطبوعات.
23- طباطبائی، محمّدحسین. (1427ق). البیان فی الموافقه بین الحدیث و القرآن. بیروت: دارالتّعارف للمطبوعات.
24- طبرسی، فضل بن حسن.( 1384). مقدمه مجمع البیان. تهران: اسوه.
25- طبری، محمد بن جریر.( 1412ق). جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج3، 5، 6، 10، 30. بیروت: دارالمعرفه.
26- طوسی، محمد بن حسن.( بی تا). التبیان فی تفسیر القرآن. ج1، 3، 5، 6، 10. بیروت: دارإحیاء التراث العربی.
27- عکاشه، محمود.( ۱۴۳۲ق). التّحلیل اللّغوی فی ضوء علم الدلاله، قاهره، دار النشر للجامعات،
28- غروی اصفهانی، محمدحسین.(1416 ق). بحوث فی علم الاصول. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
29- فضل الله، محمدحسین.(1419 ق). من وحی القرآن، ج 2 و 3 .لبنان: دارالملاک.
30- قائمی‌نیا، علیرضا.(۱۳۸۹). بیولوژی نص: نشانه‌شناسی و تفسیر قرآن. تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
31- قدردان قراملکی، محمّدحسن. (1381). «زبان قرآن از دیدگاه علاّمه طباطبائی». قبسات. شمارة 25. صص 65ـ 78.
32- لاینز، جان.( ۱۳۸۳). مقدمه‌ای بر معناشناسی زبان‌شناختی. مترجم: حسین واله. تهران: گام نو
33- محمّدرضایی، محمّد و دیگران. (1393). «علاّمه طباطبائی و زبان نمادین و انشایی در قرآن». دوفصلنامة پژوهشنامه تفسیرو زبان قرآن. سال چهارم، صص 93ـ 115.
34- مطیع، مهدی؛ پاکتچی، احمد؛ نامور مطلق.( 1388). «درآمدی بر استفاده از روش های «معناشناسی» در مطالعات قرآنی»، بهمن، بهار و تابستان - شماره 18 رتبه علمی-پژوهشی (وزارت علوم/ISC
35- موسوی خمینی، سیدروح الله.(1370). آداب الصلاه. تهران: مؤسسة تنظیم و نشر آثار امام خمینی.
36- نجارزادگان، فتح االله.( 1388). بررسی تطبیقی مبانی تفسیرقرآن در دیدگاه فریقین. قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
37- نصرتی، شعبان.(۱۳۹۰). معناشناسی علم در قرآن با تأکید بر حوزه‌های معنایی. پایان‌نامه دوره کارشناسی ارشد. قم: دانشکده علوم حدیث دانشگاه قرآن و حدیث.
38- نیکزاد، علی‌اکبر.( 1391). «مطالعات تطبیقی مذاهب، ضرورت‌ها و بایسته‌ها». حبل المتین. پیش شماره اول.
